W bardzo zimnym domu w Szkocji mieszkała piękna dziewczyna.
Dom był zimny, bo czyjś dziadek się tam zabił.
Pewnego dnia wnuk odwiedził dom...
Uważał, że piękna młoda dama to anioł, który zstąpił na ziemię.
Wnuk bardzo ciężko pracował.
Czytał, myślał, rysował i pisał.
Specjalnie dla niej napisał baśń.
Miała 12 lat.
Jej rodzice byli dobrzy, ale jego niegodziwi.
Kiedy dorosła, poślubił ją.
Tłumaczenie: joy77 Korekta: Shylock
- Wyjdź. - Nie możesz za niego wyjść.
Dlaczego? Bardzo go kocham.
Jest bogaty i sławny, i więcej cię nie zobaczę.
Przyjedziesz do mnie do Londynu.
Londyn, Sophie. Wreszcie wyjadę z ponurej Szkocji.
A ty pojedziesz ze mną.
Będziemy chodzić na przyjęcia w pięknych żółtych sukniach.
Będziemy tańczyć z muzykami, poetami i wielkimi artystami.
Zamówimy ci portret.
- Naprawdę? - Tak, naprawdę.
To będzie ekscytujące. Chodź...
Potrzebujemy więcej brązowych poduszek.
Moja sukienka może być różowa?
Natura musi rządzić każdym ruchem pędzla.
Tylko przedstawiając ją taką, jaka jest naprawdę,
niczego nie wybierając, ani nie pomijając,
ukażecie boską prawdę.
Malujcie to, co widzicie,
rysujcie to, co widzicie.
Dziękujmy Bogu za dar małżeństwa.
Prosimy o Bożą łaskę, by małżeństwo zostało wzbogacone.
W obecności Boga i świadków,
ogłaszam was mężem
i żoną.
Przyjaciele...
nie traktujcie mnie jak artystę.
Mimo żem przywiązany do muzy.
Uważajcie mnie za najszczęśliwszego ze śmiertelników.
Odtąd związanego z wami duchem.
Do zobaczenia w Londynie.
Do widzenia.
Wiesz co sobie uświadomiłam?
Pierwszy raz jesteśmy całkiem sami.
Zamknij oczy.
Idealnie.
- Proszę, sir. - Dziękuję, Alfredzie.
Witaj w Denmark Hill.
Nie...
witaj w domu.
George, jesteś.
To twoja nowa pani.
Nie wstydź się, uściśnij jej dłoń.
To świetny chłopak.
Powiedz im, że przyjechaliśmy.
Gratuluję, witam w rodzinie.
- Miło nam wreszcie cię poznać. - Dziękuję.
Mam nadzieję, że podróż była znośna.
Podróż pociągiem była strasznie długa.
Ale zapomniałam o niewygodzie, kiedy wsiadłam do powozu.
To bardzo wygodny powóz, najlepszy na rynku.
- Jak pierzyna. - Zapraszam...
John...
Pani Ruskin zagoniła go do kąpieli.
Nie mogła się doczekać, żeby dostać go w swoje ręce.
Powinnam się przebrać.
Oczywiście, ale jest mnóstwo czasu.
Chodź i zobacz.
Kupiliśmy to, aby uczcić wasz ślub.
Dzięki Johnowi doceniono pana Turnera.
Ten obraz już zwiększył swą wartość.
Błogosław nam i chroń przed złem.
Prowadź nas każdego dnia, i dziękujemy Panie,
że sprowadziłeś bezpiecznie do domu mój skarb.
Amen.
Mam nadzieję, że pani wyzdrowiała.
Brakowało nam pani na ślubie.
- Szkoda, że was nie było. - Nic się nie stało, już po wszystkim.
Wyglądasz szczuplej niż rok temu, moja droga.
Chorowałam, problemy ojca odbiły się na nas wszystkich.
To już minęło.
Nie będzie wam odtąd brakować pieniędzy.
Natomiast ty, mój chłopcze, przytyłeś od wyjazdu.
Szkockie powietrze dobrze ci zrobiło.
Nonsens, Szkocja nikomu nie służy.
Kaszlałeś całą zimę.
Czuję się dużo lepiej.
Jestem silniejszy.
Znów zacząłem malować.
John nieustannie mnie rysował. Musiał wydać majątek na papier i ołówki.
Kto by nie rysował, mając taką modelkę?
Dla ciebie, kochana. Prezent powitalny.
Moja ulubiona.
Możesz dostać ją już teraz skoro i tak miałabyś ją po mojej śmierci.
Pozwól jej...
Wiesz jakie są matki.
Dzień dobry pani. Mam nadzieję, że się pani wyspała.
Czego sobie pani życzy?
Pozostali zjedli już śniadanie?
Tak, co rano jedzą o 7:00.
Nie wiedziałam.
Byłam tak zmęczona, że nie słyszałam Johna.
Niech się pani nie martwi. Jajka?
- Dziękuję. Anno! - Słucham.
Wiesz, gdzie jest John?
Pan Ruskin?
Pracuje.
Effie.
John.
Zapewne tu pracujesz.
Przepraszam, zepsułam.
Widzę, nieważne.
Wyspałeś się?
Myślę, że tak.
Obserwowałam cię.
Nie spałaś? Byłaś zmęczona.
Tak, po jakimś czasie.
Co zrobimy?
Co robią małżonkowie?
Wiem tyle co i ty.
Myślę, że muszę pracować.
Usiądę z tobą i poczytam.
Kochanie, będziesz się nudzić.
Może poszukasz mamy? Potrzebuje pomocy w ogrodzie.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, dziecko.
- Dobrze spałaś? - Tak, dziękuję.
- Jadłaś śniadanie? - Tak, dziękuję.
John mówił, że potrzebuje pani pomocy.
Ja? Nie, nie pozwalam nikomu dotykać moich róż.
John o tym wie.
Pomogę więc Johnowi.
- Pomożesz mu? - W jego pracy.
Nie możesz pomóc mu w pracy.
Mogę notować, ostrzyć mu ołówki...
Kochana, poślubiłaś niezwykłego człowieka.
Najlepszym i jedynym sposobem, żeby mu pomóc,
to zostawić go w spokoju.
W spokoju?
Dopiero się pobraliśmy.
Johnowi nie można przeszkadzać.
W ten sposób zyska sławę.
A ty najwyższą pozycję społeczną.
Co mam więc robić?
Zawsze znajdywałam pociechę w różach i Biblii.
Uważam, że ci artyści są w najważniejszym momencie ich kariery.
To punkt zwrotny, z którego albo spadną w nicość
albo osiągną prawdziwą wielkość.
To zależy od krytyki, której poddane będą ich prace.
Spóźnimy się.
Małżeństwo to nauka czekania.
Jest gotowa.
Powinieneś coś powiedzieć.
Znajduję prawdę,
i prostotę wcześniejszych czasów,
i uczciwość, którą teraz zatracono.
Nie pozwolę na zhańbienie akademii.
Nie ma miejsca na te obraźliwe, zdeformowane dzieła
w świętych murach tej wielkiej instytucji.
Panowie, proszę.
Tę wielce interesującą dyskusję możecie dokończyć przy stole.
To do pana, sir Charlesie, jako prezesa akademii należy
chronienie nas przed brzydotą i zamieszaniem.
Błagam niech pan ściągnie obrazy przed otwarciem.
Niech pan im nie pobłaża. To zwykłe dziecinada i amatorszczyzna.
Niech pan je usunie. Kalają te mury.
Panowie, proszę.
Dziękuję.
Jaki jest cel sztuki?
Idealizować, roztkliwiać?
Nie, oczywiście, że nie.
Celem sztuki jest ujawnianie prawdy.
Celem sztuki jest ujawnianie Boga.
Lecz nie przez karykatury.
Nie przez brzydotę.
- Niech mówi. - Wysłuchajmy go.
Jeśli Bóg jest stwórcą natury,
to również rozkładu,
chorób, brzydoty.
Nie przeczę, że pan Hansilvya,
nie jest kimś, w kim można się zakochać,
ale prawdomówność, uczciwość,
są ważniejsze, niż zwykłe konwencjonalne piękno.
Rozumiecie? Malował, co widział.
Co pan widzi, panie Ruskin? Proszę powiedzieć.
Widzę wieczną prawdę.
Widzę Boga.
W tych ludziach, wizjonerach,
widzę szkołę sztuki, najszlachetniejszą, jaką świat wydał w ciągu 300 lat.
To śmieszne.
- Imitatorzy. - Średniowieczni kopiści.
Panie Ruskin,
myśli pan, że ten obraz podoba się Bogu?
Każda wielka sztuka wychwala Boga.
Jeśli jego własna natura go zadowala, my także.
Uważam, że uzależnienie od starożytnej sztuki dobrze wygląda.
Brawo, to było ciekawe pytanie,
i odważnie wygłoszone.
Nieważny Bóg, co ty o tym myślisz?
Nie wiem co myślę, po prostu mi się podobają.
Czuję się szczęśliwa.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio czułam się tu szczęśliwa.
Potworny zbiór pełnych samozadowolenia mężczyzn.
Ulgą było usłyszeć inteligentny żeński głos.
Miło mi. Jestem Eff...
Jestem panią Ruskin.
Wiem. Ale kim jesteś, kiedy nie jesteś panią Ruskin?
Ja jestem Elizabeth.
Nazywam się Eff... Eufemia.
Strasznie stracić własne imię
i przyjąć męża.
- Nie muszę nosić tego krzyża. - Dlaczego?
- Lady Eastlake. - Dziękuję.
- Pani mąż to... - Przewodniczący akademii. Tak.
Dziękuję. Nienawidzi obrazów.
Ale szanuje opinię twego męża. Jak ja twoją.
Musisz zjeść z nami kolację.
Będę pamiętać.
- Chyba dobrze poszło. - Jak można było się spodziewać.
Postanowili zostawić obrazy na swoich miejscach.
Lady Eastlake była bardzo miła. Na początku nie wiedziałam kim jest.
Lady Eastlake?
John, gratuluję, wygrałeś.
Musisz być dumny.
Sam nie wiem. Potrzebuję kilku dni, by dojść do siebie.
Tyle wymagań wobec ciebie ze wszystkich stron.
Wszyscy wiecznie czegoś chcą.
Zapomniałam powiedzieć...
Lady Eastlake prosiła, żebyśmy ich tu zaprosili.
Tutaj? Eastlake'ów?
John.
Tak?
Nie jesteśmy chyba biedni?
Biedni? Ani trochę.
Dlaczego pytasz?
Chciałam się upewnić.
O czym?
Że nie jesteśmy zbyt biedni, aby mieć dzieci.
Sama wciąż jesteś dzieckiem.
Nie jestem.
Nie jestem dzieckiem, jestem mężatką.
Kiedy będziemy żyć razem jak mąż z żoną.
Jesteśmy mężem i żoną.
Wiem, ale sami.
Chciałabym prowadzić ci dom.
Własny dom, z dużym pokojem dla dzieci.
W mieście, żeby spotykać się z towarzystwem.
Zajmowałabym się wszystkimi domowymi sprawami.
Stałabym się żoną, której pragniesz.
Mogę w czymś pani pomóc?
Tak, dziękuję.
Szukam igły i nitki do koszuli Johna.
Trzeba ją zacerować.
Przepraszam.
Jak mogłam to przeoczyć.
Proszę zostawić, zaraz to zrobię.
Ja to zrobię.
To ja zawsze zajmowałam się cerowaniem koszul panicza.
Już nie.
Jestem jego żoną.
Ja będę dbać o jego rzeczy.
Dziękuję, Anno.
Jak pani sobie życzy.
Moja droga...
Jestem znakomitą szwaczką. Koszula Johna będzie jak nowa.
Kiedy mama miała coś do zacerowania, skarpetki, pieluszki,
zawsze mnie o to prosiła.
John nie nosi pieluszek.
Nie, wiem o tym, oczywiście, chodziło mi tylko o to...
Wiem, że chcesz dobrze.
Ale nie obrażaj nas, sugerując, że nasz syn musi nosić
cerowane skarpety.
- Zapomniałaś, gdzie jesteś? - Oczywiście, że nie. Przepraszam.
Zapomniałaś kim jesteś?
Anna...
John.
Pani Ruskin mówi, że powinna to pani zażywać.
Co to?
Lek, mówi, że najlepszy.
- Co zawiera? - Nie wiem, proszę pani.
Chce mnie otruć, nie wypiję.
Pani Ruskin jest zdecydowana.
Lady Eastlake, sir Charlesie.
Zaszczycili nas państwo.
Próbowałem, bez skutku, pogratulować pani synowi
jego nowych prac.
Ot gadanina.
Przyszliśmy pogratulować ci nowej, fascynującej żony.
Dla mnie nowej. Gdzie jest?
Tak mocno ją zszokowałam podczas pierwszego spotkania?
- Proszę wybaczyć. - Oczywiście.
Dlaczego nie jest ubrana?
Natychmiast wstaniesz i się ubierzesz.
Jestem chora. Moja głowa.
Nie jesteś chora, tylko drażliwa,
dostałaś lekarstwo, wstawaj.
Ubierze się i zejdzie za 5 minut,
albo będę znała powód.
Jesteś.
Co się stało, moja droga?
Jesteś blada jak prześcieradło.
Nic mi nie jest.
Usiądź.
Sir Charles właśnie opowiadał o znakomitym odbiorze
nowej książki Johna.
Niech pan kontynuuje.
Jak mówiłem reakcje są oszałamiające.
Nazywają go najwybitniejszym nauczycielem naszych czasów.
Wybacz, Charles, ale ta dziewczyna nie musi słuchać
o triumfie męża.
Potrzebuje herbaty i wypoczynku.
Tak pani sądzi?
Źle się czujesz?
Wybaczie.
Chodź...
Proszę mi wybaczyć.
To małżeńskie życie.
Powiedz, Effie, masz z kim rozmawiać?
Nie, myślę, że popełniłam straszny błąd.
Też tak myślałam na początku mego małżeństwa.
Początki są zawsze trudne.
Ale my nawet nie zaczęliśmy.
Nie pozwalają nam.
Nie będziesz tu zawsze mieszkać.
To na pewno tymczasowa sytuacja.
Chcą, żeby był tutaj.
Zawsze mieli go dla siebie.
Wie pani, że nawet nie pozwalali mu bawić się z innymi dziećmi?
Na uniwersytecie wynajęła pokój blisko niego
i codziennie się widywali.
Nigdy go nie zostawia.
To nierozsądne, że nie macie własnego domu.
Dziękuję za pani życzliwość.
Jesteś silną, mądrą dziewczyną i zniesiesz to.
Musisz usunąć myśli, że popełniłaś błąd.
Co jeśli nie?
To błąd, z którym musisz żyć.
Nie ma powrotu.
Nie, oczywiście.
Jest jeden niezawodny sposób na naprawę małżeństwa.
Dzieci są klejem, który je scala.
Wybaczysz mi kiedyś?
Oczywiście.
Ale jeśli znów to zrobisz, będę musiał wrzucić cię do Tamizy.
Twoja matka jest wściekła.
Nic nie mogłem zrobić.
Od dziecka przed wszystkim cię chroniliśmy.
Przed wszystkimi przeszkodami
twój wyjątkowy talent.
Udało wam się.
Każdy talent wymaga patronów.
Po raz pierwszy
przewodniczący akademii,
największy patron, jakiego można sobie życzyć,
zaszczyca nasz dom,
a twoja żona nie może, nie chce,
wysilić się by się powiodło.
Wiele karier upadało z błahszych przyczyn.
Przykro mi, że was rozczarowałem.
Ostrzegaliśmy cię przed nią, ale zrobiłeś po swojemu.
Teraz dopilnuj,
żeby nie zniszczyła wszystkiego, czego dla ciebie pragnęliśmy.
Wyglądasz na smutną, nie chciałaś kawy?
Nie, chodzi o to...
Ta dziewczyna, którą chciałam odwiedzić...
- Nie jest szczęśliwa. - Ty też na początku nie byłaś.
Właśnie to jej powiedziałam.
- Byłaś ponura. - A ty napuszony.
- To prawda. - I wycofany.
To bardziej skomplikowane.
Musi go jakoś wyrwać z ich szponów.
Robisz z nich smoki z bajki.
Tak? Nie chciałam.
Ale może to nie odbiega daleko od prawdy.
Co mówił o Wenecji?
Mam nadzieję, że nie zabiera rodziców.
John...
Dziękuję, że nas tu przywiozłeś.
Lady Eastlake kazała nam....
- Zaopiekować się wami. - Właśnie.
- Grazie. - To bardzo miłe.
Rzadko zjawia się tu świeża krew.
Porozsyłam bileciki.
Będziecie zapraszani na każde przyjęcie.
Widzę, że nie lubi pan przyjęć.
Przyjechałem do Wenecji, by pracować, napisać nową książkę.
Nie znoszę przyjęć. Nigdy nie wychodzę z tego bez szwanku.
Żona mnie zastąpi.
Co on mówi?
Mówi, że nie znosi przyjęć. Nie chce nikogo widzieć.
Ale ona może.
Wzięli z sobą przyzwoitkę?
Nie, nie mieliśmy potrzeby.
Moja żona jest wzorem przyzwoitości.
Niech się pan nie martwi, panie Ruskin.
Uciszymy weneckie języki tak skłonne do plotek.
Za pana pozwoleniem matka i ja będziemy jej towarzyszyć.
Doskonale.
O czym mówicie?
Że pani mąż nie lubi przyjemności, ale pani tak.
"Chcę kupić ser".
- Brawo. - Cudownie.
Ma pani piękny akcent. Proszę powtórzyć.
Jeszcze raz.
Jest wspaniała, mamo.
Poprosił o 9 centów.
Wręcz mu monety i powiedz, że pieniądze nie stanowią problemu,
bo jest pani żoną najbogatszego i najszczodrzejszego człowieka w Wenecji.
Rafaelu, proszę, dała mu za dużo.
Teraz lepiej.
Wejdź na górę.
Ni jedno oko nie wnosi się ku temu majestatowi.
Spójrz.
Jakby sam wiatr ją wyrzeźbił.
Jakie łagodne rysy.
Tamta jest zupełnie inna.
- Różnorodność jest wspaniała. - Tak.
Spójrz w dół, co widzisz?
Jest pięknie,
ale w zwyczajny sposób,
jednakowo.
Jakby na świecie drzewa miały ten sam kształt
chmury ten sam rozmiar, a ludzie powtarzali wciąż to samo,
w kółko.
Idealnie wykonane, ale pozbawione tej
pięknej niedoskonałości.
Jeśli niedoskonałość to twój ideał,
musisz mieć mnie za bardzo piękną.
Zobacz co znalazłam.
Z innych czasów.
Pamiętasz?
Dlaczego zmienia się w drzewo?
To nimfa Dafne.
On to bóg Apollo.
Pragnie jej, chce posiąść jej czystość,
Ale ona go nie chce.
Zmienia się w wawrzyn, żeby uciec.
Sprytna sztuczka.
Tak, nimfy są bardzo sprytne.
Co robisz?
Pozwól jej.
Uważaj, w tamtym miesiącu w kanale utonęła kobieta.
Słyszycie go! Kto zatrudnił tego ducha świąt?
Patrzcie na nią, jaki robi wysiłek.
To trudniejsze, niż się wydaje.
Co mówisz?
Wiosłowanie jest bardzo łatwe. Po co płacę za gondoliera?
Pomóż mi.
Nie, zaczynam nad tym panować.
- Już pracujesz. - Oczywiście.
- Podobało ci się na balu? - Tak.
Tańczyłam i tańczyłam.
Ty rozkwitasz, ja bym umarł.
O czym będzie twoja książka?
O tym, że Wenecja kiedyś
była najwspanialszą, najprawdziwszą,
najbardziej pożądaną perłą.
Jak Ewa Adama, ale teraz
popadła w niełaskę.
Jej rozpusta i zepsucie jest niemal pełne.
Co masz na myśli?
Kiedyś była dziewicą, teraz jest nierządnicą,
uzależniona od przyjemności.
Piękna nierządnica,
ale wciąż nierządnica.
Uciszcie się.
Niektórzy śpią.
Zostaw ich.
Też kiedyś byłaś młoda.
Oni nie są małżeństwem.
To żona Anglika.
Tego szalonego?
Widzisz? Mówią o nas.
Nazywam ich "szeptaczami".
Nasz taniec będzie wielką nowiną.
Mam nadzieję, że twój mąż jest przygotowany.
Mój mąż nie słucha plotek, jest ponad to.
A ja ani przez chwilę nie zapominam o obowiązkach wobec niego.
Poza tym nie mam talentu do intryg.
Chcesz spróbować? Nikogo tu nie ma.
Mogę?
Chętnie.
Nie.
Nie, przestań.
Zaczekaj.
Effie.
Już wróciłaś?
Tak. Byłam zmęczona.
- Może się położysz? - Tak zrobię.
Panie Ruskin, wie pan co było w lekarstwie pana matki?
Nie wiem, zawsze twierdziła, że jest dobre.
Myślę, że jest w nim laudanum. To rozsądny lek.
Ale w tym wypadku...
Jak długo źle się czuje?
Niemal cały czas.
Niekończące się mniejsze dolegliwości.
Ta akurat przyszła jej do głowy kilka miesięcy temu.
Przyszła jej do głowy? Jak to okazywała?
Histeria, halucynacje,
nasilające się.
Jak?
Zwykłe fantazje zaburzonego umysłu.
Mimo to, jakie?
Materia organiczna, kora...
- Kora drzewa? - Tak.
Ciekawe.
To niewątpliwie choroba nerwów,
co tłumaczy wypadanie włosów.
- Wypadanie włosów? - Nie zauważył pan?
Tutaj...
i tutaj.
Zalecam co następuje:
świeże powietrze, ćwiczenia, zdrowe środowisko,
może z dala od starszej pani Ruskin.
Z pochodzenia jest Szkotką?
Może pobyt tam przyniesie jej pożytek.
Przepiszę jej tonik z żelazem.
- A panu... - Nic mi nie dolega.
A panu ostrzejszy wzrok i słuch.
Według mnie pana żonie nie dolega nic,
czego nie uleczyłaby miłość i zainteresowanie.
Na co patrzysz?
Na nic.
O czym myślisz?
O wielu rzeczach.
Tańcu,
ekcytacji.
I wielu innych rzeczach.
Pan Milais, dzień dobry.
Dawno pana nie widziałam. Wszystko u pana dobrze?
Powinno, w świetle pana wielkiego sukcesu,
którego z serca gratuluję.
Dziękuję, Jaśnie Pani.
- Rozwijam się... - I maluje pan.
Tak, dostałem zlecenie.
- To dobrze. - Tak.
Z dumą donoszę, że będę malował samego mistrza.
Pana Ruskina.
Pana Ruskina? Naprawdę?
Nie wierzę we własne szczęście. Wkrótce wyjeżdżamy do Szkocji.
Do Szkocji?
- Jego żona stamtąd pochodzi. - Tak, wiem.
- Jak ona się ma? - Dobrze.
Nie wiem. Chyba jedziemy tam dla poratowania jej zdrowia.
Szkocja.
Gotów?
Niech to.
Nie lękajcie się, dzielni kompani,
zaraz będzie śniadanie.
- Nie ruszaj się. - Co?
Mówię poważnie. Nie ruszaj się.
To światło... Takiego potrzebuję.
Nie będę stał pośrodku jeziora.
Właśnie ten kąt, woda i...
właśnie takie światło.
Znakomicie. Mogę założyć buty?
Może pan.
Dobrze, że przyjechałeś, Everett,
nie masz pojęcia.
A zresztą może masz. Sam widzisz.
Gdyby nie pana wiara we mnie,
wciąż bym przymierał głodem.
Na dodatek pana ojciec sowicie mnie za to opłacił.
- Euklides to podstawa, Everetcie. - Dziękuję.
Zaczniesz od niego, a potem przejdziemy dalej.
Pan McFail, dziękuję.
Everett.
Nie będę skrywał radości.
Do zobaczenia na obiedzie, dziękuję.
Nie tak białe jak chciałem, ale nada się.
- Zaczynamy? - Nie teraz...
Coś złego?
Złe wieści?
Moja biedna matka.
Straciła dziecko.
Siódme.
Nie wiem, jak to znosi.
Tak mi przykro.
Zajmę się obiadem.
Jak się ma Effie?
Myślę, że jej się poprawia.
Powietrze i ćwiczenia jej służą.
Mam na myśli, czy otrząsnęła się po nowinie?
Jakiej nowinie?
- O stracie dziecka. - Jakiego dziecka?
Pani Gray, jej matka, straciła dziecko.
Straciła więc kolejne. Które to już, piąte?
- Siódme. - Siódme, niech mnie.
Effie nic nie mówiła?
Jej matka regularnie traci dzieci. Nie sądziła, że mnie to obejdzie.
To trochę surowe.
Ani trochę.
Ta kobieta romnaża się jak zwierzę gospodarskie.
Nie może oczekiwać, że wszystkie przetrwają.
Popatrz na to zdumiewające listowie.
Musiałbyś być w najlepszej formie, żeby to uchwycić.
Co?
Wiesz, że mogę otworzyć okno, zasunąć zasłonę,
i umyć się nie wychodząc z łóżka.
To jak mieszkanie w kufrze.
Słyszałeś, Johnie?
Zaczniemy wcześniej, Everetcie?
Everett?
Tak, z samego rana.
Nie mogę dalej, palce mi zdrętwiały.
Pomogę ci.
Nie posunąłem się w pracy.
Gdzie Everett?
Idzie za mną, upadł.
Co się stało?
Ześlizgnąłem się z łodzi.
Zobaczmy.
Nie mogę złamać nosa.
- Boli cię? - Nie.
Dlaczego nie możesz mieć złamanego nosa?
Co?
Na zewnątrz powiedziałeś, że nie możesz mieć złamanego nosa.
Tak? Dziwne.
Dlatego, że pozuję sobie.
Wychodzi taniej niż zatrudnianie kogoś.
Mój nos się przydaje.
I potrzebujesz go do wąchania.
To też oczywiście.
Już wystarczy.
Sekretem jest wiedzieć, kiedy przestać.
Piękne.
Nie dokuczaj mi.
Miałbym ci za złe taki talent, gdybyś nie była tak anielska.
Twój nos znów jest idealny.
Nie przypominaj mi o mojej niewybaczalnej próżności.
Skończyłem.
Mój wydawca się niepokoił.
Naprawdę nie chciała jechać. Nudziłoby jej się.
Nie będzie mnie kilka dni. To niedaleko.
Nie martwisz się, że zostanie sama?
A ty dokąd jedziesz?
- Nigdzie. - Nie zostanie sama.
Nie zostawiaj jej samej ze mną.
Wiem, że to nuda, Everetcie.
Nie, mówię o nieprzyzwoitości.
Na litość boską.
Poproszę panią McFail, jeśli martwisz się, że urazimy miejscowych.
Nie chodzi o miejscowych.
Johnie, w ogóle nie troszczysz się o reputację żony.
Zostawisz ją samą z innym mężczyzną,
z kawalerem.
Uwielbiałem je jako dziecko.
Stały się płaskie, kiedy dorosłem.
- Kochałaś je? - Tak.
Widzisz ten ciernisty krzew?
Mama opowiadała mi, że mieszkają pod nim wróżki.
Całkowicie w nie wierzyłam, zostawiałam im śniadanie.
Rano już go nie było. Zjadał je lis lub coś w tym rodzaju.
To był dowód na ich istnienie.
W jedne święta mama upiekła szynkę.
Pomyślałam, że wróżki powinny dostać kawałek, więc...
poszłam do spiżarni ukroić plasterek, ale nie mogłam.
Więc wzięłam całą.
Odkryli to,
i to był koniec wróżek.
I szczęścia lisów.
Na wykład przyszły tysiące. Został okrzyknięty sukcesem.
Ale ceną były bóle głowy.
Mam nadzieję, że Effie nie była dla ciebie uciążliwa.
Oczywiście, że nie.
Kobiety powinny same znajdować sobie zajęcie.
Zamiast żądać towarzystwa i uwagi.
Proszę wybaczyć.
Gdzie byłeś?
Biegałem.
- Dokąd? - Wszędzie.
Gdzie mnie nogi poniosły.
Na litość boską, przebierz się, bo się rozchorujesz.
Obmierzł mi on.
Nie wiem, jak to znosisz.
Nie mogę być świadkiem twoich udręk,
kiedy nie mogę tego przerwać.
Powiedz, co mam zrobić.
Co mam zrobić? Proszę.
Nic nie można zrobić.
Wracamy do Londynu.
Ryciny z Wenecji do mojej książki są gotowe.
- Nie mogę wrócić. - Wyjedziemy w poniedziałek.
Nie mogę wrócić.
Wieczne męki nie będą gorsze niż powrót z tobą do Denmark Hill.
Nie pytałem cię o zdanie, tylko poinformowałem o wyjeździe.
Nie mogę wrócić.
Nie myśl, że twoje zachowanie umknęło mojej uwadze.
Widziałem, co starasz się ukrywać.
Naprawdę chcesz zrujnować sobie reputację?
Nie przysłużysz się ojcu bankrutowi.
Nie zmuszaj mnie do ostateczności, Eufemio.
Dla własnego dobra.
Nienawidzę cię.
Podsłuchiwał, obserwował.
On wie.
Chce mnie zrujnować? Skompromitować?
Nie będę mógł cię odwiedzać w Denmark Hill.
Ktoś musi z tobą być. Przychodzi ci ktoś do głowy?
Nie wiem.
Może moja siostra, Sophie.
Jej wizyta nie wzbudzi podejrzeń.
Musisz więc to załatwić.
- Panie Mc Fail, jesteśmy gotowi. - Dobrze, proszę pana.
Everetcie, pomożesz mojej żonie?
Nie rób tak, kochanie.
Brzmisz jak idiota.
Nadszedł nowy rok, a wciąż nie otrzymaliśmy portretu pana Millais.
Myślę, że w styczniu znajdę czas na pozowanie.
Nie mogę się doczekać.
Może ty, moja droga, wspomnisz mu o tym w swym liście.
Nie piszę do niego.
To nowy dodatek do naszej piwnicy.
Powinniśmy zacząć przyzwyczajać nasze kubki smakowe
do niemieckiego wina przed naszą wycieczką.
Żono.
Jedziecie na wycieczkę?
Wszyscy jedziemy.
Mam jechać?
Nikt nie powiedział...
Nie omawiajmy czegoś, co zostało ustalone miesiące temu.
Nie wiem dlaczego nalegasz, że Sophie musi zobaczyć miasto.
Co jest nie tak w Peckham?
Powiedziała, że chce zobaczyć katedrę Św. Pawła.
- Nie mówiłam. - Cicho, może usłyszeć.
Spotkamy się z pewną osobą.
- Z Everettem? - Co o nim mówili?
Nic. John powiedział, że unieszczęśliwiłaś Everetta.
Tak jak jego.
- Kto to Everett? - Przyjaciel.
- Ale nie ten, z którym się spotkamy? - Sophie, proszę.
Ale John musiał cię nauczyć,
musiał...
Niech zrozumiem, mówisz mi,
że wciąż do tego dnia nie znasz...
szczegółów intymnego pożycia małżeńskiego?
Nie doświadczyłaś ich?
Nigdy mnie nawet nie tknął.
Nigdy nie uczynił mnie swą żoną.
Bo moje ciało wzbudziło w nim odrazę.
Potem powiedział, że powinniśmy poczekać aż skończę 25 lat.
Potem oświadczył, że manifestuję taką niechęć do niego,
że byłoby to grzechem.
A jeszcze większym grzechem będzie posiadanie dzieci.
Bo jestem niegodziwa, prawdopodobnie szalona.
I on...
i nigdy potem nie dążył do zbliżenia?
Nigdy.
Nigdy nie słyszałam o takim okrucieństwie. On musi być...
Jeśli fizycznie nie uczynił cię swoją żoną,
myślę, że nią nie jesteś.
Nie wyznaję się jednak w takich sprawach.
Popytam o prawny i społeczny aspekt.
Dyskretnie, rzecz jasna.
Proszę cię, żebyś jeszcze nie poruszała z nim tematu.
Czytałem jego książki
i zawsze miałem go za ekscentryka, ale teraz...
To przedziwne.
Jestem zdumiony.
Może pani usiąść, pani Ruskin.
Musi być szalony.
Od kogo to?
Effie.
Nic więcej nie możesz zrobić.
To samo się potoczy.
Proszę.
Proszę usiąść.
Mam tu raport doktora Lee.
Powiedział pani, że uważa pani męża za szalonego.
To interesujące, ale niestety szaleństwo
nie wystarczy, aby się rozwieść.
Gdyby tak było, połowa małżeństw w Londynie byłaby zagrożona.
Sprawa ma się tak.
Stwierdzamy, że oznaki dziewictwa są nienaruszone.
I że jest naturalnie i właściwie ukształtowana.
Tak to wygląda.
Muszę przyznać, w całej mojej karierze...
To bezprecedensowa sprawa, pani Ruskin.
Możemy anulować pani małżeństwo
z powodu nieskonsumowania go.
Jednakże musimy być ostrożni.
Lepiej trzymać się z dala od pani męża,
żeby uniknąć...
Czego?
Niech pani nie robi większego niż zwykle wysiłku
aby zachęcać go do związku.
Dużo piszesz.
Tak, aniołku.
Napisałem dwie książki o nowoczesnym malarstwie.
Jedną o architekturze.
I tę.
O Wenecji.
To gruba książka.
Potem napiszę tak grubą książkę,
i cała będzie o postępowaniu twojej siostry.
O jej niegodziwości, ale nie mów jej o tym,
bo cię znienawidzi.
To będzie nasza tajemnica.
Nie bój się, to nie boli.
Dziękuję, George.
George.
Co zrobiłaś, na Boga.
Nic nie zrobiłam.
Zakryj to, zanim zobaczy cię moja matka.
Nie zrobię tego.
Budzisz we mnie odrazę.
Dostałam list.
Od matki.
Bardzo tęskni za Sophie i prosi, żeby wróciła do Szkocji.
Zacznijcie się więc pakować.
Co mama napisała?
To nie od mamy.
Sprawdź jeszcze raz w pokoju, czy nic nie zapomniałaś.
Dziękuję, George.
Życzę pani szczęścia.
Dużo bagaży jak na krótką wizytę.
George, nie mów...
Mam na imię John.
- Gdzie Sophie? - Na górze.
W domu nie może być dwóch Johnów,
więc pan nazwał mnie George.
- Nie miałem nic przeciwko. - Powinieneś.
Odebrali ci imię.
Sophie, spóźnimy się na pociąg.
Zacznij nosić, George.
Nie ma sensu, byś nam towarzyszył.
Alfred znajdzie mi bagażowego. Wiem, że masz pracę.
Pomożesz mi, Johnie?
Co robisz?
Włóż tutaj.
Co z tym zrobisz?
Zostawię tutaj. Znajdą ją, kiedy Alfred wróci powozem.
Nie będą źli?
To jeden z najwspanialszych obrazów na świecie.
Musisz być bardzo dumny.
Panie Ruskin, jakiś dżentelmen do pana.
Gdzie jesteśmy?
Musisz mi pomóc.
- Pan John Ruskin? - Tak.
Mam dla pana wezwanie do sądu.
- Do sądu? - Od kogo?
Od pani Eufemii Ruskin.
Pozwany musi dostać dokument osobiście.
To prawny wymóg.
W jakiej sprawie?
To osobista sprawa.
Może ją pan naświetlić.
Dobrze. Wniosek o unieważnienie pana małżeństwa.
Na jakiej podstawie?
To bardzo delikatna sprawa.
Rodzice wiedzą o wszystkich mych sprawach.
- Mimo to... - Żądam, by pan powiedział, na jakiej podstawie.
Na podstawie impotencji.
Witaj.
- Kim jesteś? - Jestem Sophie.
Co się stało?
Nie może pan do niej iść.
Powiedziała, że panu nie wolno.
To by ją zrujnowało i pana.
Kazała mi to przekazać.
Mówi, że bardzo pana kocha,
ale że przez pewien czas nie może wyjść za mąż,
bez zastanowienia,
bo nie chce popełnić tego samego błędu.
Co powiedział?
Powiedział: "Powiedz, że nie mogę się doczekać spotkania."
Nie...
"Uszczęśliwienia jej. "
Zagramy w karty?
Tłumaczenie: joy77 Korekta: Shylock